Στο χώμα

Κάνε αυτού του έρωτα
ποτέ να μη ξανάρθει
δε θέλω να σε ξαναδώ,
ψυχή μου μαύρη να'ρθει!

Εδώ στο χώμα να χωθεί
μέσα πια να πέσω
ούτε αγάπη να ξαναδώ
καρδιά μου μη ξαναπονέσω

Πέφτω

Βαρύτητα...

γλιστράω...

πέφτω χαμηλά, δεν έχω χέρια
δε μπορώ από κάπου να πιαστώ

πέφτω, συνέχεια πέφτω...

Σιωπές.

Ραδιόφωνα, τηλεοράσεις
άνθρωποι μιλάνε, κι εγώ εδώ

ακούω, ακούω μόνος
ανθρώπους μόνους,

αυτοί όμως μιλάνε...
εγώ σιωπή.

Ποιος θα ακούσει τη δική μου σιωπή;

Κυταρρικές συνήθειες

... και πώς μπορείς να αντισταθείς στις επιταγές ενός ολόκληρου συστήματος μιας ολόκληρης κοινωνίας; Πόσο ακριβά πληρώνεται η στέρηση της "ζωής"; Δε μιλάμε για επιλογή, αλλά για καταναγκασμό. Είναι Ιούνης και δε μύρισες άνοιξη, είναι βράδυ και δε σε άγγιξε ο ήλιος, τα πόδια σου πονάνε και δεν είναι από την άσκηση. Σου έμεινε καθόλου μυαλό; Πρέπει να σκεφτείς. Με αγχώνει το αύριο, όχι γιατί είναι δύσκολο, μα γιατί θα έρθει, πάντα έρχεται. Είσαι ένα κύτταρο ενός τεράστιου αδηφάγου οργανισμού, κανείς δε ρωτάει ένα κύταρρο για τις επιλογές του, δε περιμένει ανταμοιβή, απλά υπάρχει και εργάζεται. Δε κοινωνικοποιείται, δε φλερτάρει, δε σκέφτεται και αναπαράγεται κάτω από άρρωστες συνθήκες. Κλείσε τα μάτια σου, στα φρικτά σου όνειρα οι βασανιστές σου είναι ποιο γλυκοί.

Του Έρωτα

Όνειρα αγαπημένα ποτέ δε θα ξανάβρω, τον ήχω αυτόν τον έντονο ακούω, τον επίμονο και κάπου εδώ ξυπνάω.

Ούτε σε είχα, ούτε σε έχω, ποτέ δε θα σε αποκτήσω μα με το όνειρο μπορώ αυτή την άδικη ζωή να ζήσω.

Στην όμορφη άγουρη λιακάδα θα σε συναντήσω και πριν προλάβεις να με κάψεις θα σε νοσταλγίσω.

Η σκέψη σου μου έμεινε μονάχα να δακρίζω μα τη φωνή σου έχω στο μυαλό και θα σε κατακτήσω.

Και πάλι αν με αρνηθείς θα ξαναπροσπαθήσω, στη ζωή μου όλη θα βαλθώ η καρδιά σου εγώ να γίνω.

Ένα blog χωρίς συγγραφέα

Μερικά πράγματα ξεπερνούν τα όρια της οργής.
Κουβέντα δε μπορείς να πεις, μόνο πράξεις.

Νερά Θολά

Πολλές φορές η ανάγκη να βυθιστείς σε νερά θολά, ξένα, ψυχρά, αβέβαια σε κάνει να αδρανείς σε ότι σε περιβάλει καθώς είσαι καθηλωμένος στο καρεκλάκι της αναμονής. Κάνε κάτι.

Ίσως αύριο...

Ίσως αύριο είναι καλή μέρα για να κάνεις κάτι που δεν έκανες σήμερα, αλλά καταβάθος και σήμερα ήθελες να αποφύγεις όσα έκανες. Καμιά φορά σε καταλαβαίνω που επέλεξες να είσαι μόνος, ξέρω όμως πόσο σου λέιπει τώρα η ζωή των "άλλων". Τα όρια είναι στενά στις ανθρώπινες σχέσεις, όλοι γινόμαστε σκληροί πολλές φορές χωρίς να το θέλουμε, κάποιοι το καταλαβαίνουν, κάποιοι πάλι όχι. Οι επιλογές κρίνονται από το χρόνο ενώ οι άλλοι παρασύρωνται απ' αυτόν. Κάνε υπομονή, μια ζωή είναι μόνο, θα περάσει.