Κυταρρικές συνήθειες

... και πώς μπορείς να αντισταθείς στις επιταγές ενός ολόκληρου συστήματος μιας ολόκληρης κοινωνίας; Πόσο ακριβά πληρώνεται η στέρηση της "ζωής"; Δε μιλάμε για επιλογή, αλλά για καταναγκασμό. Είναι Ιούνης και δε μύρισες άνοιξη, είναι βράδυ και δε σε άγγιξε ο ήλιος, τα πόδια σου πονάνε και δεν είναι από την άσκηση. Σου έμεινε καθόλου μυαλό; Πρέπει να σκεφτείς. Με αγχώνει το αύριο, όχι γιατί είναι δύσκολο, μα γιατί θα έρθει, πάντα έρχεται. Είσαι ένα κύτταρο ενός τεράστιου αδηφάγου οργανισμού, κανείς δε ρωτάει ένα κύταρρο για τις επιλογές του, δε περιμένει ανταμοιβή, απλά υπάρχει και εργάζεται. Δε κοινωνικοποιείται, δε φλερτάρει, δε σκέφτεται και αναπαράγεται κάτω από άρρωστες συνθήκες. Κλείσε τα μάτια σου, στα φρικτά σου όνειρα οι βασανιστές σου είναι ποιο γλυκοί.