Ξημερώνει,
ποιος θέλησε να είναι σε αυτήν την αγκαλιά,
ποιος πληρώνει το αμάρτημά του,
σε ποιανού το σώμα αναπαύεσαι
και ποια στήθη στηρίζουν τα όνειρά σου.
Δεν υπάρχω, δεν είμαι εδώ,
τα μάτια μου βάρυναν και η κοιλιά μου μεγαλώνει.
Μερικά νανουριτά μπορούν να απαλύνουν την ψυχή μου.
Κάποια κλάματα μου δείχνουν τα όριά μου.
Πόσο μεγάλος είν' ο πόθος σου ν' αγαπηθείς.
Βόλτες στα πλακόστρωτα σοκάκια, στην παραλία
και στο δρόμο του χωριού.
Κάθε βράδυ περιποιημένος, καθαρός.
Τίποτα δε μαρτυρούσε την κοπιαστική σου ημέρα
κάτω απ' τους καυτούς ήλιους.
Ξέρεις εσύ.
Τώρα περπατάς σχεδόν μονάχος,
χωρίς προορισμό.
Τα μάτια σου νευρικά, μισάνοιχτα
και το βλέμμα σου αόριστο.
Περνάς συνεχώς τα δάχτυλά σου
μέσα από τα απαλά μαλλιά σου,
θέλεις η ηλικία ή το συχνό λούσιμο...
Περιμένεις κάποια να σε κοιτάξει
και εκεί αρχίζει η φαντασία σου να τρέχει,
ζωντανεύουν όλες οι αποθηκευμένες σκέψεις σου.
Ζεις για μια στιγμή το όνειρό σου.
Και μόλις ολοκληρωθείτε
εξανεμίζεται κάθε ενδιαφέρων,
Δεν ήταν για σένα αυτή.
Δε θ' αγαπηθείς κι απόψε μικρέ.
Βλέπω τα νύχια μου να μεγαλώνουν
το αίμα μου παγώνει και τα χέρια μου ζαρώνουν,
το γέλιο μου παραμορφώθηκε.
Το καρφί στη τάβλα παγωμένο
οι ανάσες μου αδιάκοπες
διστακτικά κοιτώ απ' το παράθυρο.
Μην έρθεις απόψε.