Μην έρθεις

Βλέπω τα νύχια μου να μεγαλώνουν
το αίμα μου παγώνει και τα χέρια μου ζαρώνουν,
το γέλιο μου παραμορφώθηκε.

Το καρφί στη τάβλα παγωμένο
οι ανάσες μου αδιάκοπες
διστακτικά κοιτώ απ' το παράθυρο.

Μην έρθεις απόψε.

Σ' αγαπώ

Δε ξέρω αν σ'αγαπώ, αν θέλω να σ'αγαπώ
ή έχω ανάγκη να αγαπώ

Όλοι γύρω μου

Είναι μέρες τώρα που δύσκολα μου βγαίνει κουβέντα, μου λένε πως η φωνή μου έχει βαρύνει...

Μου απάντησε, στην αρχή κάπως ψυχρά, μετά...

Μα δε τη ξέρω πλέον, πως μου ήρθε αυτή η ιδέα, δε βγαίνει νόημα, κάτι δε πάει καλά!
Να ξαναπροσπαθήσω;
Χρόνια έχω να σκεφτώ έτσι, φοβάμαι...

Τα αυτιά μου νοίωθω να μου δημιουργούν μία ασπίδα.
Δεν είμαι καλά...

Μαφίες από το παρελθόν

...και ξαφνικά υπάρχει, έρχεται, με θέλει;
Ναι, δε λέω πάντοτε τη σκεφτόμουν, ποτέ δε κατάλαβα γιατί την άφησα... την άφησα;
Καλή μου, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω, πως περνάς;
Ε;
Δεν άκουσα;
Μου μιλάς;

...ερχόσουν στη σκέψη μου συχνά, χαιρόμουν, μου γεννούσες ερωτηματικά και έφευγες πάλι, τώρα σε συνάντησα, έστω και έτσι, σε συνάντησα, θα σου πώ όσα έχω να σου πω και αν θέλεις μετά φύγε, μη γυρίσεις ποτέ...
όμως αν σε ξαναδώ πώς θα είναι, το φαντάζεσαι;

Μη βιαστείς, θα περιμένω, ακόμα και αν εσυ με αγνοήσεις, θα περιμένω μάλλον για πολύ.

Είμαι ανάξιος της αγάπης σου, πες μου; Θα αλλάξω, για σένα θα αλλάξω, τα πάντα, ρούχα, μαλλιά, γυαλιά ακόμη και παπούτσια, για σένα θα αλλάξω ακόμη και καρδιά... θα σ'αγαπώ όμως... μόνο έλα.

Κάποια όνειρα

Δε λέει να χειμωνιάσει,
σπίτια φτιάχνονται,
κάποιοι από αύριο θα έχουν τους δικούς τους τοίχους.
Κάποιοι θα κάνουν όνειρα και κάποια όνειρα θα γίνουν πραγματικότητα.
Μέχρι χθες δεν υπήρχε τίποτα, μέχρι χθες ήταν τοίχοι άψυχοι... οι τοίχοι μένουν οι άνθρωποι...

Ο κυρ Βασίλης μάλλον δεν είναι καλά, η φωνή του μένει σιγά σιγά σαν ανάμνηση στ' αυτιά μου.

Τα στόρια σηκώθηκαν και άνθρωποι βγήκαν στα μπαλκόνια.

Τόσο καιρό ο θόρυβος των μαστόρων με ανησυχούσε, τώρα έπαψε και στη θέση του μικρού μισογκρεμισμένου σπιτιού μπήκε μια πολικατοικία, κάποιων τα όνειρα θα ξυπνήσουν, θα πάρουν ζωή.

Θα την προσέχω την κληματαριά κυρ Βασίλη.

Αυτές οι νύχτες

Η υγρασία έκανε την ατμόσφαιρα ανυπόφορη, ο επαναληπτικός ήχος του κλιματιστικού έκανε τη ζέστη περισσότερο αισθητή μιας και μόνο θόρυβο έκανε αυτό το κακάσχημο πλαστικοκούτι. Η κεραία της τηλεόρασης είχε χαλάσει δυο - τρεις μέρες τώρα και εγκλωβισμένος στο δωμάτιο αυτό μετράω τις ώρες μου πλάι πλάι στα όνειρά μου. Αυτές οι νύχτες του Αυγούστου μόνο θλίψη μου φέρνουν...

Δε θα έρθει κανείς

"Και τότε εκείνη του έπιασε το χέρι, είμαι εδώ αγάπη μου!"

Σκατά, η μύτη μου βουλώνει κάθε βράδυ, δε μπορώ να πάρω ανάσα, το σώμα μου δε με υπακούει, δεν είμαι καλά!
Δεν είμαι εγώ!
Δεν είμαι καλά!
Μαλάκες, όλοι τους μαλάκες, άθλιοι, φτιάξανε τον κόσμο τους με όνειρα άλλων, ζωή κατά παραγγελία, μαλάκες κι εμείς, ακούνητοι και φοβισμένοι απέναντί τους.
Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, μήπως προσπαθεί το σώμα μου να νεκρωθεί; Τέτοια ζωή κι αυτό τι να την κάνει;
Δεν έχω πάει ακόμη στη Βραζιλία...

"Κάθομαι στην ξύλινη σεζλόνγκ του ξενοδοχείου, το μπουρνούζι μου είναι ακόμη υγρό και αυτό το αεράκι μόλις που το υποφέρω. Έντονα φαίνονται τα μερεμέτια στα κάγκελα του μπαλκονιού καθώς φωτίζονται από τους προβολείς των αυτοκινήτων που περνούν. Οι πεταλούδες αστράφτουν με το πέταγμά τους και το φεγγάρι ολοκληρώνει το κάδρο των ματιών μου. Άρωμα μαλαγουζιάς αναδύεται απ' το ποτήρι μου και γιασεμί από το διπλανό μπαλκόνι. Είναι η ώρα να φανεί, η ώρα να ολοκληρωθούμε!"

Δεν υπάρχει μέσα κανείς, δε θα έρθει κανείς να μου πιάσει το χέρι και να πει αγάπη!

Στο χώμα

Κάνε αυτού του έρωτα
ποτέ να μη ξανάρθει
δε θέλω να σε ξαναδώ,
ψυχή μου μαύρη να'ρθει!

Εδώ στο χώμα να χωθεί
μέσα πια να πέσω
ούτε αγάπη να ξαναδώ
καρδιά μου μη ξαναπονέσω

Πέφτω

Βαρύτητα...

γλιστράω...

πέφτω χαμηλά, δεν έχω χέρια
δε μπορώ από κάπου να πιαστώ

πέφτω, συνέχεια πέφτω...

Σιωπές.

Ραδιόφωνα, τηλεοράσεις
άνθρωποι μιλάνε, κι εγώ εδώ

ακούω, ακούω μόνος
ανθρώπους μόνους,

αυτοί όμως μιλάνε...
εγώ σιωπή.

Ποιος θα ακούσει τη δική μου σιωπή;